story of shahed biomeeting

 همیشه امکان تغیر وجود داره،البته بالقوه. چه اینکه یه موقعیت نامناسب رو مناسب تر کنیم یا اینکه حتی موقعیت خوبه، باز بهترش کنیم. کافیه تشخیص بدی جای چی خالیه یا اینکه چی کمه.

دانشگاه شاهد عیب زیاد داره، اینقدر که شاید نتونی ببینی دقیقا جای چی خالیه. ۲۵ بهمن سال ۹۶ ، توی گردهمایی پیوند بیوتکنولوژی تو دانشگاه تهران نبودن “شاهد بیومیتینگ” رو دیدم؛ البته تو سیر تکاملش تنها نبودم و یسری خیلی تاثیر داشتن.

تو همایش پیوند چندتا از اساتید و پژوهشگرها اومدن از یسری اتفاق جالب و به روز تو حوزه بیوتک صحبت کردن. خیلی مرتبط نبود حرفاشون ولی بعضی هاش واقعا جالب بود. چند نفر از بچه های انجمن بودیم و اتفاقی 4تا از بچه های ارشد دکتری دانشگاهم دیدیم اونجا. تو تایم آنتراک داشتیم حرف میزدیم که واقعا جای همچین چیز هایی تو دانشگاه کمه… و خب همونجا مصمم شدم خیلی جدی بهش فکر کنم.

کار کوچیک به خودی خود خوبه، ولی خیلی ارزش نداره؛ مگر اینکه زمینه ی کارهای دیگه ای رو فراهم کنه. خوب بود یه کار نچندان کوچیک انجام بدیم (ولی خب نه به بزرگی چیزی که تو ذهنم بود). من میخواستم یه رویداد تو دانشگاه رخ بده؛ اینجوری که اگر سالیانه و ثابت میشد، هم خود رویداد کار فوق العاده ای در میومد و هم در کنارش یه جریانی شکل میگرفت که تو دانشگاه پویایی ایجاد میکرد (چیزایی که تو دانشگاه شاهد اصلا وجود ندارن ). حالا چه رویدادی باشه؟ از اینجا داستان شروع میشه…

میتونید “داستان: شاهد بیومیتینگ” رو با کلیک کردن روی اینجا ، مطالعه کنید.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *