امروز روز نسبتا خوبی بود. بعد چند روز پیاپی دور خودم گشتن برای کارای تصویب “الکترونیکی” پروپوزال که حقیقتا جز گیجی چیزی نداشت، امروز ۲تا تماس خیلی خوب داشتم.
یکی که بازی میکروسکوپی بود و یادگرفتم که چطوری باید حرکت موجود میکروسکوپی رو به کامپیوتر بفهمونم. و خب کلللی کار داره حالا. خوبه که منم درگیر خودِ کار شدم.
و اما تماس مهم و خوبی که میخوام در موردش بگم: این پروژه رو لاوازیه نامگذاری میکنم و وقتی مینویسم لاوازیه منظورم این پروژه است. همون موقعیتی که باید بهترین استفاده رو ازش کرد. و برای همینم دنبال یه ایده به شدت خاص میگردم که خب میتونه بهترین استفاده از موقعیتی که داریم باشه. البته میدونم که چی میخوام، ایده اولیه کامله، ولی هیچ طرح عملیاتی که مطالعه شده باشه نداشتم. تماس امروز باعث شد که به به واقعیت پیوستن لاوازیه امیدوار بشم. حقیقتا به نظر میاد ایده هایی که بشه پیاده کرد وجود دارن. به طور مثال همین الان یکی دوتا ایده برای عملی کردنش داریم!
این لاوازیه واقعا یکی از خاص ترین پروژه هایی میتونه باشه که یه محقق در طول عمرش امکان مشارکت توش داره. علاوه بر اینکه ماهیت این موقعیت خاصه، اینکه مدت زمان و منابع به شدت محدودی وجود داره هم برام خیلی جذابش کرده. همونطوری که یه بار گفته بودم، سوالی که بقیه بتونن حلش کنن به درد من نمیخوره؛ من دنبال حل سوالیم که کسی توانایی حل کردنشو نداره. و این خودِ خودِ لاوازیه است!
امیدوارم خوب پیش بره و نتیجه خیلی خوبی بده.
اصولا سوالایی که بقیه بتونن بهش جواب بدن برام جذاب نیستن
من میرم سراغ حل سوالایی که کسی نمیتونه
(زدن مخ “کلوئه پاترا” را کلید میزند)
— Mohammadreza (@MrSadeghian) November 1, 2018
اینطور!
۵ آبان ۱۳۹۹