Author: tsade

خب، حلاوت سنسوری به پایان رسید و با چک‌آپ نهایی که کردم دیدیم آقای فیلان تو سال هزاروشونصدوشست ثبتش کرده و لامصب دققققیقا طراحی منم شبیه همونه. خیلی برام جالبه که تعداد راه های حل یک مسئله گاهی اینقدر محدود میشه.

از نظر من پروژه منتفیه. البته مثل اختراعات مرسوم میشه کمی دولوپش کرد و با یه کاربرد جدید ثبتش کرد که خب مطلوب من نیست. تا بقیه بچه ها چی بگن. البته من یقینن میسازمش… لذتش به اینه که طراحی و ساختش کار خودم بوده و بدیع بودنش سر جاشه… نه اینکه نفر اول بودم؛ البته که نفر اول بودن یه مراتب خاص و مربوط به خودش رو داره.

امروز یه اتفاق خوبی هم که افتاد اضافه شدن یه وسیله جدید به زندگیم بود که میشه ورود جدی تر به یه حوزه جدید به حسابش آورد. امیدوارم که اتفاقای خوبی بیوفته.

و البته کلا روز شلوغی بود و اتفاقای دیگه هم داشت…

۱۷ خرداد ۱۳۹۹

0

اون‌روز که توی اتوبان میومدیم، یه جایی جاده با یه شیب خیلی آرومی به سمت پایین میرفت و بعد وارد تونل میشد. شب بود و ترافیک سنگین روونی هم بود و با چراغای ماشینای در حال سیر و حرکت، یه منظره آروم زیبا بوجود اومده بود. این هم جهتی و نظم حرکت ماشین ها منو برد به یه خاطره قدیمی از کلاس آقای خاکپور… که وقتی ازش پرسیدم “پس وقتی ما راه میریم هم باید رو کره زمین اثر بذاریم” تایید کرد و گفت “آره، اگه همه‌ی آدمای زمین تو یک لحظه تو یک جهت مشخص قدم بزنن روی حرکت زمین تاثیر میذاره” ولی خب میدونیم که عملا حرکت های رندوم همدیگه رو خنثی میکنه. بعدش داشتم به اینکه خدا یه جوری سیستم رو چیده که این حرکتا رندوم اتفاق بیوفته و حتا شاید توصیه‌ش به “فسیرو فی الارض” هم برای همین بوده باشه… که بعد دیدم نه خیلی نمیخونه و دنبال مثال بهتری بودم و تو این خیالات برای خودم میگشتم که یهو یه اتفاقی افتاد!

یه فکر خیلی حماسی (!) جرقه زد. از حرکت زمین شروع شد و با پیش زمینه کارای آزمایشگاه زیست و یکی از ایده های در حال تکمیل همین سایت و برنامه های علمی بچگیم دست به دست هم دادن تا یه ایده خیلی جدید جرقه خورد. البته این ایده های اینجوری خوب به  احتمال 99.99 درصد یا تکرارین یا کار نمیکنن و یا هر 2! ولی داستان اون طرفه که داشته تو دریا ماست هم میزده… و میگه میدونم این دوغ نمیشه… اما اگه بشه دوغ میشه ها! اما دوغ میشه! (اینو آقای پیله چی برای حل سوالای ریاضی حد میگفت بهمون).

خلاصه که… اگه نوبل زیست و پزشکی و فیزیک رو گرفتم بدونید از کجا شروع شد :))

16 خرداد 1399

0

واقعا کار کردن با هزینه پایین خیلی سخته! درسته من تو خیلی  موارد معتقدم میشه با وسایل جایگزین یه کاری رو انجام داد… ولی خب واقعا عذاب آور میشه.

مثلا الان دارم یه صدا ضبط میکنم، خیلی راحت میشه یه محیط آکوستیک درست کرد و با میکروفون خوب و استند مناسب ضبط رو انجام داد، ولی خب حداقل سه چهار تومن باید پیاده بشی. حتا ازون بهترش اینه بری استودیو و نتیجه رو بدی خودشون ادیت کنن و خییلی راحت و خییلی گرون انجامش بدی. به‌جاش حالا با ریکوردر مصنوعی (!) و میکروفون غیر حرفه ای و وسط شب و محیط شبه آکوستیک و… یه چیزی ضبط میکنم که خب کیفیتش به نظر من عالی از آب درومده… ولی زحمتش یک دنیا بیشتره!

خلاصه که معمولا خودمو محدود به نداشتن یه ابزار حرفه ای خاص یا چیزی نمیکنم و سعی میکنم دنبال جایگزین بگردم… ولی دیگه خستگیش هم باهاشه.

اینطور!

0

برای زیست‌نوین ایده های جدیدی دارم… البته شاید نشه بهش ایده جدید گفت، ولی من میگم.

بحث ترویج علم چیزیه که برای من وقتی شروع شد که تو پنجم ابتدایی معلم کلاسای تیزهوشان مدرسه، آقای ابوالحسنی برگه تکمیلی کلاس‌هاشو داد بهمون که توش در مورد بیوتک و قابلیت های خوب و بدش نوشته بود و من شدیدا تحت تاثیر قسمت بد تکنولوژی قرار گرفتم. یادمه یجوری شدم که آروم و قرار نداشتم و میخواستم یه کاری بکنم که همه آگاه بشن… ولی خب یقینن هیچ کاری نکردم و این داستان فراموش شد؛ البته نه بیشتر از 11 سال!

سال 96 بود که یه جلسه تو انجمن تشکیل دادیم تا درباره زیست‌نوینی که هنوز اسم هم نداشت صحبت کنیم. داستان این بود که همون حسی که گفتم تو پنجم ابتدایی داشتم باز اومد سراغم؛ ولی ایندفه میتونستم یه کارایی بکنم…

وقتی کمی در مورد جوی که در مورد تراریخته و ایجاد جریان مردمی ایجاد شده بود فکر کردم حسابی عصبی شدم که چرا مردم دارن در مورد بحث درستی ولی با اطلاعات غلط و منابع اطلاعاتی غلط تصمیم گیری میکنن… و ضررش برای کیه؟ دانش کشور و مردم کشور! و آیا تراریخته آخرین موضوعه؟ نه!

وقتی برسی کردیم و دیدیم زیست شناسی و مخصوصا زیست سلولی مولکولی انباری از این مباحثه گفتیم بیایم و زورمون رو بزنیم تا مردمی که دستمون بهشون میرسه رو آگاه کنیم تا خودشون تصمیم بگیرم، اونم با اطلاعات درست.

خلاصه که زیست‌نوین شروع شد و داستان خودش رو طی کرد (که یه پست دیگه میطلبه) و رسیدیم به اینجا. مقادیری مطالعه و مقادیری تجربه و مقادیری هم  مهارت کسب کردیم برای این کار. اراده‌مون هم مصممه، مثل روز اول، شاید هم بیشتر… ولی یه مشکلی هست. دقیقا چه مسیری رو طی کنیم برامون بهتره؟ نمیدونم هنوز! یا شایدم بهتره بگم تصمیم نگرفتیم.

مثلا چند هفته‌ایه که دارم یه ایده خیلی خوب رو پرورش میدم و امشبم یه جزئیات زیبایی بهش اضافه شد، البته از اول هم قرار بود این ایده جدید جزو کارامون باشه، ولی نه اینجوری که بطور خاص بهش اشاره کنی (بلند گفتن‌ش). میشه همین فردا هم شروعش کرد… ولی به شرطی که برنامه مالیش روال میبود. من بدم نمیاد این داستان صرفا مصرف کننده هزینه باشه و خودش درامد نداشته باشه، ولی به نظر نمیاد بشه اینکارو کرد. اتفاقا برنامه های درامدی بالقوه‌ش هم داریم ها… ولی تصمیم گیری تو این مرحله کار سخت و البته نیازمند تجربیه ایه که خب هیشکدوم نداریمش. مثلا یه مدیر امور مالی میتونست یه اتفاق خوب برامون باشه.
(تجربه میگه “کس نخارد پشت من جز ناخن انگشت من” همیشه و همه‌جا صادقه و اینجا هم باید کم‌کم خودمون دست به کار شیم.)

0

خب گویا به علت دسترسی بیشتر من، خریدن چنتا از قطعه ها با من باشه. یکم ترجیح میدادم با من نباشه ولی خب بریم ببینیم چی پیدا میکنیم. قراره خیلی دستی طور سیستم رو ران کنیم و ببینیم اصلا الگوریتم درسته یا نه؟! بعدش کارای مکانیکی و پردازش داده ها رو دقیق کنیم. الان دقیق نمیدونیم چی میخوایم، یه بازه ای از قطعه ها هست که همشون به کارمون میاد ولی یکم آزمون وخطا و نتیجه اولیه میخوایم که یه گرایی از کار دستمون بیاد. فکر کنم خیلی نزدیک باشیم به پروف‌آف‌کانسپت سنسوری!
(این مرحله‌ش خیلی جذابه!!)

0