خیالپردازی یکی از لذتبخشترین روانگردانهای مجازه!
مثلا تو خیال خودم هارمونیکلاک رو به دانشگاه تقدیم میکنم و اونام رو پشت بوم علومزیستی مستقرش میکنن. واحد مبداش برای ناحیه هارمونیک تهران هم میشه TMU .
البته میدونم ممکنه تصمیمی پشیمان کننده باشه ولی تربیتمدرس تا همین الانشم انقدر حال خوب بهم داده که لیاقتش رو داره مبدا زمانیم باشه 🙂
واقعا یکی از چیزهایی که همیشه منو خیلی به وجد میاره کلاب و کلابینگه. کلابینگ ازونجا شروع میشه که:
…while hotels were rare and socially déclassé. Clubbing with a number of like-minded friends to secure a large shared house with a manager was therefore a convenient solution.
کلا همیشه تصویری که از کلاب های کالجی توی سینما نمایش داده میشه قلبم رو جلا میداده، از اوزماکاپای مانستر یونیورسیتی تا گریفندور و اسلایترین هریپاتر و حتا باشگاه های ورزشی. البته باشگاه محدوده مشخصی نداره، کلا به هرگونه اجتماع (حضوری-غیرحضوری) غیر رسمی یه سری آدم که یه حس و بهانه مشترک برای جمع شدن داره، کلاب میگن. البته برای یهسری فعالیت های جنبه های رسمی تری مثل مجموعه های ورزشی یا انجمن های علمی تعریف شده که حضورشون رسمیت داره و این رسمیت برای اعضا و فعالیت ها نیست و این چیزا درون مجموعهای محسوب میشه.
کلاب ها میتونن بر محور دغدغه های علمی، هنری، ورزشی، تفریحی یا حتا فکری و ایدئولوژیک باشن. محدودیت های عضویت یا قرار داد های برادری داشته باشن و کلا هرچیزیش رو موسسین و اعضاش مشخص میکنن.
یه چیزی که منو شیفتهی کلابینگ میکنه اون تالار های مشترکیه که ملت جمع میشن توش. مثل سنترالپِرک سریال فرندز، البته با اینکه یه کافه عمومیه ولی همون اتفاق اونجا میوفتاد. یجای عمومی برای اعضا که اونجا جمع میشن و به گفت و گو و گذران وقت میگذره. ترجمه اون خط بالا از ویکیپدیا اینجا بهتر معنی میده:
تدارک یه محل بزرگ -خونه- با دوستان همفکر راه حل مناسبی به حساب میاد.
برای کلابینگ این محل جمع شدنه یه فاکتور خیلی اساسی حساب میشه، فیزیکیشش بیشتر تر میچسبه و مجازیشم میتونه دلچسب باشه. یه علاقه همیشگیه برام و پیگیرش خواهم بود. شاید برای همینه که کافه و کافه داشتن رو خیلی دوست دارم، یه محلی برای جمع شدن با دوستان همفکر. کلا این همفکر بودن اعضا کلید اصلی این موضوعه. همینجا یه مطلب در مورد مختصات ذهنی خشکی / اقیانوس آدما نوشتم و منظورم همینه. شما اگه آدمایی که چیزی که میگید رو بفهمن دور و برتون داشته باشید خیلی تو تعالی و آرامشتون کمک میکنه و باعث میشه از گذران وقت لذت ببرید تا اینکه پیش یه سری باشید که توی یه دنیای دیگه با یسری کتب قانون و ارز دیگه به سر میبرند. بهقولی “قدر زر زرگر شناسد قدر گوهر گوهری”. نه اینکه مثل من توی ورودی 94 شاهد گیر کرده باشید که هیشکی حتا زبون روزمره م هم نمیفهمید، چبرسه به کنایه ها و جوک ها و ایده هایی که میدادم. جدی باید هر حرفی رو دو سه بار میزدم و تهشم میگفتن چقدر گنگ حرف میزنی! من اولش فکر کردم شاید راست میگن ولی وقتی از جامعه ی زندگی غیر شاهدیم پرسیدم، گفتن نه برای ما اینجوری نیستی. البته شاید شاهدیا راست میگفتن و صرفا مختصاتای ذهنیمون با هم نمیخوند، ولی نهایتا نتیجش این بود که وقت گذرانی با آدمای شاهدی به عنوان یه زبون نافهم تنها میگذشت و وقت گذرانی با دوستان به لذت. البته یسری بچههای خوابگاه و دانشگاه مستثنی هستن که خب بحث یه گل و بهار و ایناست.
خلاصه، کلابینگ به شدت برام جذاب و خواستنیه. این علاقه باعث شده چندجا بحث کلابینگ رو نه به صورت جدی ولی تا جایی که میشه مطرح کنم.
من خیلی دیر فکر تاسیس کلاب غیر رسمی انجمن زیست به ذهنم رسید و وقتی بود که دیگه از انجمن و آدماش خودمو کنار کشیده بودم، ولی امسال که اومدم باز کمکشون کنم مطرحش کردم و خودم کاراشو به عهده گرفتم . خب چی شد؟ دنیای منرانفهم شاهدی پسش زد و گفتن نه خسته میشیم. قرار بر این بود به طور کلی یه سری فعالیت های غیر حضوری و غیر فیزیکی مثل تالار گفتمان مجازی، طرح مسئله، کتابخوانی و یسری فعالیت های علمی-فرهنگی طوری مثل ترویج علم و این چیزا داشته باشیم. اگر خوب پیش میرفت میتونستیم قرار بذاریم و جمع بشیم کافه ای جایی و کارای جدی تری هم داشته باشیم. دیگه استقبالی که نشد هیچی مخالفتم شد و من هنوز نفهمیدم از چی خسته میشدن ولی خب ولشون کن. قدر گوهر گوهری و اینا… بهتر که شروع نشده کنسل شد. نتیجه جنگ اول همیشه بهتره.
محمدرضا که در جریان همه چیز بود و خودشم تو ماجرا درگیر بود، بعد این داستان یه سوپرایزی داشت برام و اونم میکروکلاب بود. کلاب بچه های میکروگراف؛ البته ماهیت این داستان هم کمی متفاوته چون بچه ها از یه مسابقه به این جمع اضافه میشن. فعلا برنامه هایی که برای میکروکلاب داریم رو متوقف کردیم تا وقت مناسبش برسه و پتانسیل های خیلی خوبی داره. ازون کارایی که هم مفیدن و هم دلچسب.
مورد آخر هم کلاب یوفور بچه های دانشگاهه. البته اتفاق خاصی هم اونجا در جریان نیست و اسمشم داستان خودش رو داره (یه چیز درن کلابیه 😉 ) کل ماجرا بیشتر در حد کانسپته و اگه این اسمم نداشت وجودش هیچ فرقی نداشت ولی خب کالجی ترین کلابیه که توش عضوم. البته همین اسم خشک و خالی رو دست کم نگیرید که همینم میتونه تفاوت ایجاد کنه.
راستش هر جمع دوستانه و دور همیای عملا مفهوم کلابینگ رو تو خودش داره، مثلا اینکه بری بشینی با چنتا از رُفقا یا فامیل چایی بخوری و گپ بزنی، کل اتفاقی که باید بیوفته افتاده. البته اگه حواست به اینکه داری این کارو میکنی باشه – مثل همون اسم خشک و خالی- شاید ارزشش رو بیشتر بفهمی و بیشتر ازش لذت ببری.
خلاصه که کلابینگ کنید، قدرشو بدونید و حالشو ببرید.
اینطور.
چقدر برام تلخه که حتا تو بلاگ شخصی هم نمیتونم حرفایی که میخوام بزنمو بزنم. کی نمیذاره؟ خود چند سال بعدم.
الان اگه بیام بگم آره چون فلان اتفاق افتاده که بهمان احساس رو ایجاد کرده، باید اون کارو انجام بدم ولی نمیشه، فردا پس فردا از اینکه فلان و بهمان و اون کار مطرح شدن پشیمون میشم.
راستش خیلی از این موارد جنبه حفظ مالکیت معنوی دارن، اونا خیلی منو نمیسوزونن؛ بقیهش داستان ها و پیش زمینه هاییه که ایده هامو میسازه – ینی منو میسازه. ولی حیف که از خوف آینده امروز رو به تلخی میگذرونیم.
البته برای این جور جا ها هم پلن بی ای وجود داره و میبینیمش ولی خب… گاهی کاری نکردن بهتر از کاری کردنه. حمل کردن یه سری سختی ها خیلی سنگینه، مخصوصا تو سربالایی… ولی خب برای وقتای سرپایینی داشته باشیشون بهتره.
– میگم
مشکل از ماست؟ یا میکروگراف اینقدر باحاله؟
+ این یه مورد مشکل از ماست
پرورش زیادی هر ایده، احتمالا “فقط” مشکل ما نیست ولی اگه هر ایده دیگه ای هم بود، وقتی مغزمون فیکس میشد روش باز هم همین اتفاق میوفتاد
پ.ن. میانگین هر هفته یه ایده به مجموعه میکروگراف اضافه میشه!
هیچکس داستانی که یه ایده طی کرده تا به ذهن شما برسه رو نمیدونه؛ چیزی که از تجارب کودکی شما شروع شده، توی ریزه کاریای یه نویسنده فیلم یا آهنگ روح گرفته، با رفتار دیگران رنگ شده، با حس نیاز یه مشکل عجین شده و با یه جرقه توی ذهن شما فوران کرده.
ایده شما تا وقتی قشنگه که توی ذهن شماست.
مثل یه گدازه مذاب و پر از نور که اگه نظر بقیه رو بخواید، آب سرد ذهنیشون رو میریزن روش و اون جریان سیال و پرنور ایده شما رو خاموش میکنن. اونا آدمای بدی هستن؟ اصلا! اونا فقط چون جریان رو نمیدونن، اون ناحیه فکری از ذهنشون همیشه ساکت و بی تلاطم بوده، یه اقیانوسی سوت و کور. البته هرکسی جزایر و آتشفاشان های ذهنی خودش رو داره. این تقصیر شماست که دارید یه پالس کم جون رو از ناحیهای مختصاتی نامعلوم براش میفرستید و طبیعیه که گیرنده هم اونو پارازیت شناسایی میکنه… .
راه حل؟ یا از کسایی که تو اون مختصات پایگاه فکری دارن نظر بخواید- که هیچ وقت هم خیلی مطابق مختصات شما نخواهد بود، یا جزیره ی مذاب فکریتون رو مسکوت نگه دارید تا انقدر بزرگ و نورانی بشه که بشه با چشم بسته هم نگاهش کرد.
گفت آن یار کز او گشت سر دار بلند
جرمش این بود که اسرار هویدا می کرد
اینطور!
حقیقتا خوندن کتاب میتونست خیلی لذتبخش باشه اگه هدف خوندن کتاب نبود!
واقعا کار ها خیلی گیر میکنن… خیلی. دائما دارم از بقیه نه، نمیشه، اجازه نداری، در دسترس نیست و این جور چیزا میشنوم.
همیشه همینجوری بود، از اول گفتن شدنی نیست، خب که چی، اصلا بیخیالش شو، دنبالش نگرد… آدمای مطلع و غیر مطلع گفتن؛ آدمای دوست و غریبه گفتن. ولی همشون اشتباه کردن.
البته راست میگن ولی راستش… همیشه یه پلن بی وجود داره. بذار اینجوری بگم:
کسایی که میگن امکان نداره: یا خوب نگشتن، یا در مورد نقض قانون پایستگی انرژی حرف میزنن!
البته خب خیلی اذیت کنندست این نه شنیدن ها. ینی گاهی یه جوری گیر میوفته تو کار که… مثل دومینو هی میخورن به هم و میوفتن، انگار هیچوقت قرار نیست تموم بشه.
هعی! اینطور
میگم شاید حتا بد نباشه یه کنتر برای ایده های روزانه داشته باشیم. یه آماری دستمون میاد…
البته احتمالا سه تا دسته کلی حوزه، ایده و زیرایده لازم داشته باشه.
تو زیستسلولی و تو فرآیند های مولکولی مثل همانندسازی دیانای یا رونویسی یه اصطلاحی هست به اسم ترمینیشن؛ ترمینیشن همونجوری که از معنیش برمیاد ینی خاتمه و پایان یافتن یه اتفاق یا فرآیند. مثلا وقتی موتورمولکول دیانای پلیمراز در حال حرکت روی مولکول دیانای هستش و اگه اتفاقی بیوفته، به هر علتی، فرآیند رو متوقف میکنه و از روی رشته ی الگو میوفته. این فرآیند نیمهکاره در خوشبینانه ترین حالت نابود میشه و برای شروع مجددش باید همه چیز از اول شروع بشه.
من تو این چندین سالی که دارم پروژه هامو اجرا میکنم یه نتیجه گرفتم اونم اینه که کارایی که توشون تعلل جدی میوفته رو ترمینیت کنم. چرا که شناکردن بر خلاف جهت رودخانه (به عنوان جهت، نه مسیر) بجز کشتنت هیچ نتیجه ی دیگه ای نداره. برای همینه خیلی خیلی پیگیر یه چیزی میشم و گاهی ناگهان به طور کامل ولش میکنم. مثل کلاس دوره لیسانس، مثل انجمن علمی، مثل یادگیری یهچیزهایی و مثل پروژه هایی که فراموششون کردم اصلن چی بودن.
من بهش میگم تاریخ انقضا! هر چیزی، هر پروژه ای یا هر رابطهای یه تاریخ انقضایی داره. تا یه حدی میشه تحملش کرد، روش انرژی گذاشت و فرصت اصلاح بهش داد. وقتی واقعا از حد بگذره دیگه باید گذاشتش کنار. بیشتر انگولک کردنشم مثل شرطبندی رو اسب مرده میمونه… .
البته کسایی که منِ واقعی رو میشناسن میدونن به این راحتی ها از خیر چیزی نمیگذرم و حتا نه نمیگم. کژدار و مریز – حتا سر و ته کن و مریز- جلو میرم؛ برای اینه که یه پروژه هایی مثل CG هفت ساله که شروع شدن و هنوز به قوت روشون کار میکنم. واسه همینه که یه چیزی مثل CG رو از روز اول گفتن نمیشه، نداریم، نیست، نگرد و درست میگفتن، هزاران بار شکست خورد ولی آخرش جواب گرفتم. واسه همینه ۴سال تو شاهد رو کارای انجمن پافشاری کردم و تو اون بیابون برهوت نشریه چاپ کردیم، بیومیتینگ برگزار شد، لیگ بازی زیستی ران کردیم، فیلم اکران کردیم، سمینار دانشجویی رفتیم، سایت بالا آوردیم و جشنواره ایده برگزار کردیم. تحملم برای ترمینیت نشدن خیلی زیاده، واقعا صبر میکنم، ولی… از گوشه بامی که پریدم، پریدم.
میخواستم تو این پست ترمینیشن یکی از پروژه های ریزه میزه رو بدم ولی اینقدر مهم نبود که براش بنویسم. پس بیخیال اعلام اون.
پ.ن. اینجا بگم که من هیچوقت رابطه انسانیم را با کسی ترمینیت نمیکنم، ولی رابطه کاری رو چرا.
قرار بود شنبه صبح دور دوم مسابقه میکروگراف رو ران کنیم؛ دور اول با معرفی نفرات برتر تموم شد، سایت کامل آمادست، روند و جوایز دور دوم مشخصه و حتا پلن همکارانم امروز شروع میشه، پستی که میخوایم پروموت کنیم آمادست و خلاصه همه چیز خوبه اوضاعش اما. اما به خاطر تعطیلی دانشگاه ها بخاطر کرونا تا بعد از عید عقب میندازیم همه چیز رو. ایشالا که همه چیز درست میشه.
امروز پروژه دوبله کلیپ برای میکروگراف رو شروع کردم و باید بگم خیییلیی سخته! اومدم در حد ۴۰ ثانیه رو برای تست دوبله کنم و چند ساعت وقتمو گرفت. فکر کنم تا آخرش همین باشه وضع ولی خب حتما انجامش میدم. حالا تازه من متن اصلی رو دارم وضعم اینه! اینکه هم کلیپو بگیری هم فایل متنو هم درست ترجمه کنی هم گوشیو تنظیم کنی تازه برسی به مکافات های دوبله خیلی نامردیه :)) تازه نگم که نتیجش افتضاح شد… فرق اولین ضبط و آخری زمین تا آسمونه هاا ولی بازم آخریش خیلی کار داره تا درست شه.
امیدوارم که تا ته این کار رو برم. میتونه خیلی سرنوشت ساز باشه واسه ادامه اینجور فعالیت هام.
اینطور!
۹ اسفند ۱۳۹۸
